Vivere Est Cogitare » książka

O grach na powżnie

Rejke — Sat, 01 Nov 2008 18:27:12 +0000

Wydawać by się mogło, że temat gier jest ciągle traktowany po macoszemu, wszak nie słyszy się o nich zbyt wiele dobrego. Mówi się o nich, że są przyczyną wzrostu agresji, że uzależniają… o osobach grających też nie myśli się jakoś wyjątkowo poważnie. Ot taki tam gracz, który większość życia spędza przed komputerem i nie ma znajomych.

Pomijając kwestię typu prawda lub nie prawda, czy naprawdę fenomen jakim są gry nie zasługują na więcej uwagi?

Taką właśnie uwagę grom poświęca Mirosław Filiciak w swojej książce „wirtualny plac zabaw. Gry sieciowe i przemiany kultury współczesnej”.

Przyznam się szczerze, że i ja podchodziłam do niej sceptycznie, chociażby ze względu na to, ze nie wiedziałam czego właściwie się spodziewać. Może suchego wywodu o grach po prostu? Wykładu o tym jak się zmienia społeczeństwo? A może nawet kolejnego moralizowania, że gry równo się samo zło (tego ostatniego właściwie się nie spodziewałam, ale nie znając autora można by mieć takie obawy).

Oczywiście książka całkowicie mnie zachwyciła i wciągnęła, wszak sama również gram, zatem tematyka nie była mi obca. I mówiąc krótko, nie spodziewałam się, że temat będzie tak dokładnie wyczerpany.

W książce oczywiście prześledzimy historię gier od pierwszej Spacewar aż do współczesnych. Poznamy statystyki. Kto, w jakim wieku i jak długo gra. Zatrzymamy się nad komunikacją w grach, a także prześledzimy historię modyfikowania gier przez użytkowników.

Książka bez wątpienia może zainteresować wszystkich tych, którzy zajmują się kulturą, społecznościami…Ale dla graczy jest to pozycja według mnie, obowiązkowa.

Posted in kultura, polecane Tagged: gry, książka, społeczność

Zimowy Wiatr- Walentin Katajew

Rejke — Sun, 21 Sep 2008 15:29:18 +0000

Parę lat temu, gdy wynosiłam torbami stare książki z licealnej biblioteki, cieszyłam się, że ratuję je przed spaleniem. Wtedy nawet nie zastanawiałam się, dlaczego te konkretne książki mają zostać wyrzucone. Tak po prostu…wyrzucone i bezlitośnie spalone. Odpowiedź „stare” niekoniecznie do mnie wówczas trafiała. I tak oto po tych paru latach, gdy zaczęłam sięgać do tych książek okazało się, że weszłam w posiadanie całkiem sporego zbiorku z okresu socrealizmu. Gdy to odkryłam, przez chwilę nawet pomyślałam, że kobieta, która zdecydowała się na ich usunięcie mimo wszystko wiedziała co robi.

Sięgałam po pierwszą lepszą książkę. Stwierdziłam, że skoro i tak wiem, jakich treści mogę się po tym spodziewać, zwłaszcza tych politycznych, to w sumie? Czemu nie?

Książkę pochłonęłam praktycznie w dwa dni. Dosłownie pochłonęłam.

„Zimowy wiatr” zdobył sobie u mnie punkty już po pierwszym rozdziale. Autor miał lekkie pióro i tekst czytało się z najwyższa przyjemnością. Poza tym trudno było nie wyczuć tej nuty, która tak charakteryzuje pisarzy rosyjskich.

„Zimowy Wiatr” zaskoczył mnie. Właściwie tło historyczne, nie raziło ani trochę i nawet szanowny Lenin był zupełnie do zniesienia.

Chorąży Baczej – czyli główny bohater, jest zwykłym człowiekiem, któremu najbardziej zależy na pokoju i ..na życiu. Gdy zostaje ranny jest szczęśliwy, że będzie mógł zwyczajnie uciec z frontu na tyły i nikt nie posądzi go o dezercję. Jest szalenie kochliwy i każda kobieta, która się znajdzie w jego zasięgu, wydaje mu się być tą jedyną oczekiwaną. Nawet jeżeli parę dni wcześniej myślał tak o innej…A postawiony w pewnym momencie przed wyborem jednej z sióstr- wybiera obie. Jednak życie i ciągłe zamieszki nie pozwolą mu długo cieszyć się beztroskim flirtowaniem…

Mimo okresu z którego pochodzi książka, czytało się ją po prostu świetnie. Lenin przedstawiony tak jak wszędzie, czyli wielki mały człowiek, lecz jednak, naprawdę jest to po prostu strawne. A cała reszta…? Sięgam po różne książki, począwszy od tych nagrodzonych wieloma nagrodami aż po te, po które nikt inny już sięgnąć nie chce. Parę dni wcześniej czytałam książkę pewnego niemieckiego noblisty, która w moim prywatnym odczuciu pozostaje w cieniu książki Katajewa. Pomyśleć… ta książka w zbiorach biblioteki przeleżała 38 lat i przez tak długi czas ani razu nikt jej nie wypożyczył.

Zdobycie tej książki trudne nie jest, ofert w Internecie jest może niewiele…ale chętnych -jeszcze mniej.

A przeczytać- warto.

Krótko o Autorze: pisarz ros.; debiutował 1910 jako poeta, popularność zyskał powieścią satyryczną „Defraudanci”, komedią „Kwadratura koła” i powieścią o współzawodnictwie pracy „Czasie, naprzód!” (1932); autor znanych powieści dla młodzieży „Samotny biały żagiel” (z okresu rewolucji 1905); jej kontynuacji: „Chutor w stepie” i „Zimowy wiatr”; proza z okresu II woj. świat. (Syn pułku), utwory autobiograficzne (Święta studnia, Trawa zapomnienia, Sześcian).

http://portalwiedzy.onet.pl/41560,,,,katajew_walentin_pietrowicz,haslo.html

Posted in polecane Tagged: historia, książka, wojna

Witold Gombrowicz – KOSMOS

Rejke — Tue, 01 Apr 2008 15:29:34 +0000

Mówiąc z mojego punktu widzenia uwzględniającego takie czynniki jak tu i teraz (znaczy owego 1 kwietnia gdzieś po południu) – niedawno skończyłam czytać „Kosmos”.

Zupełnie niezwykła historia, tak samo zresztą jak i inne dzieła Gombrowicza, oparta jest na konwencji detektywistycznej. Jak przystało na taką powieść, wszystko, zaczyna się od zbrodni, którą to było powieszenie wróbla. Zbrodnię oczywiście tropią detektywi a tu w rolę wciela się Witold i Fuks. Mimo iż sama zbrodnia oraz poszlaki w postaci niewyraźnych strzałek, które równie dobrze mogą być po prostu zaciekami na suficie, oraz pewnego dyszla, są jednak śmieszne, to przez „detektywów” to wszystko traktowane jest niezwykle poważnie.

Powieść zapewne nie wszystkim przypadnie do gustu, bo będąc przyzwyczajonym do pewnego ustalonego sposobu pisania, poraża nas, w jaki sposób napisana jest ta właśnie powieść.

„Pot, idzie Fuks, ja za nim, nogawki, obcasy, piach, wleczemy się, wleczemy, ziemia, koleiny, gruda, błyski ze szklistych kamyczków, blask, upał, brzęczy, gorąco drgające, czarno od słońca, domki, płoty, pola, lasy, ta droga, ten marsz, skąd, jak, dużo by gadać, prawdę mówiąc byłem zmęczony ojcem i matką, w ogóle rodziną, zresztą chciałem odwalić przynajmniej jeden egzamin, a też zaczerpnąć zmiany, wyrwać się, pobyć gdzieś daleko.”

Jakże niezwykle chaotyczne i długie jest to zdanie… Kosmos.

Kosmos to porządek. Ta powieść to dążenie do porządku i widać to już przy analizie pierwszego fragmentu. Powieść wydobywa się z chaosu językowego i trzymana jest wolą autora przez całą historię by wreszcie…by wreszcie znów pogrążyć się w chaosie.

W książce można wyróżnić poziomy: z jednej strony ta historia opowiada o tym, jak piszę się powieść, o tym jak należy ją dźwignąć z chaosu.

A z drugiej strony…czy otaczające nas znaki są ważne czy nie ważne?

Istotny do zrozumienia całej książki jest ów fragment:

„Nie potrafię tego opowiedzieć… tej historii… ponieważ opowiadam ex post. Strzałka, na przykład… Ta strzałka, na przykład…Ta strzałka, wtedy, przy kolacji, nie była wcale ważniejsza od szachów Leona, gazety, lub herbaty, wszystko -równorzędne, wszystko -składające się na daną chwilę, rodzaj współbrzmienia, brzęczenie roju. Ale dzisiaj, ex post, wiem, że strzałka była najważniejsza, więc opowiadając wysuwam ją na czoło, z masy niezróżnicowanej faktów wydobywam konfigurację przyszłości. A jak opowiadać nie ex post? Czy więc nigdy nie może zostać naprawdę wyrażone, oddane w swoim stawaniu się anonimowym, nikt nigdy nie zdoła oddać bełkotu rodzącej się chwili, jak to jest, że urodzeni z chaosu, nie możemy nigdy z nim się zetknąć, zaledwie spojrzymy, a już pod naszym spojrzeniem rodzi się porządek…i kształt.”

Świetna książka, trudna, z pewnością nie na jeden wieczór, lecz bez cienia wątpliwości mogę ją polecać.

“Baśń o myśli ostatniej”

Rejke — Sat, 01 Mar 2008 23:09:07 +0000

Książka książce nie równa. Z pewnością są takie, które lubimy czytać bardziej, a po inne nigdy byśmy nie sięgnęli. Są też takie, których znajomość jest wymagana przez otaczające nas środowisko.

„Baśń o myśli ostatniej” – trafiła do mnie przypadkiem, nie szukałam jej, lecz najwyraźniej ona znalazła mnie, by opowiedzieć historię, która wydarzyła się naprawdę.

W 1915 roku władze tureckie zarządziły rozwiązanie „kwestii ormiańskiej” chociaż cała historia zaczęła się już wcześniej w 1890 roku. Na terenie Imperium osmańskiego, podbitego przez Turków, żyło ponad 2.6 milionów Ormian. Widząc słabość imperium, tureccy Ormianie zażądali autonomii. By ich zastraszyć, sułtan Abdülhamid II zachęcał Kurdów do napadania na wioski ormiańskie i mordowania mieszkańców.

Ormian dotknęły też niezwykle wysokie podatki i opłaty za np. możliwość uchylenia się od służby w wojsku (co było konieczne ze względu na religię Ormian) a nawet za bezpieczeństwo panny młodej, by nie została porwana przez Kurdów i zwrócona mężowi rozdziewiczona. Te wszystkie działania doprowadziły wreszcie do wybuchu ormiańskich powstań, krwawo stłumionych w 1894-’95 przez wojsko tureckie.

Przed wybuchem I wojny światowej postanowiono ostatecznie zlikwidować Ormian, którzy stanowili przeszkodę dla zjednoczenia ludów Tureckich od Bosforu po Mongolię. Zaczęto od likwidacji inteligencji, lecz w efekcie brutalna rzeź dotknęła ludzi z każdego stanu.
W sposób niezwykle brutalny zamordowano wtedy około 1,5 miliona ludzi. Ofiary spychano ze skał, topiono, torturowano psychicznie i fizycznie, głodzono, palono i zakopywano żywcem…

Ta historia jednak ma swój dalszy ciąg. Adolf Hitler powiedział w 1939 roku wydając rozkaz ataku:

“Zabijajcie bez litości kobiety, starców i dzieci; liczy się szybkość i okrucieństwo. Kto dziś pamięta o rzezi Ormian?”.

Mówi się głównie o tej drugiej rzezi i to ja szczególnie przeżywamy, zupełnie zapominając o poprzednich. Co więcej, dosyć znaczna część krajów na świecie nie uznaje Rzezi Ormian jako ludobójstwa.
W porównaniu z masakrą II wojny światowej historia Ormian zdaje się być obca. „Baśń o myśli ostatniej” przybliży tamte odległe czasy, przedstawi kulturę oraz religię.

„- Jestem bajarzem w twojej głowie. Nazywaj mnie meddach… A teraz bądź całkiem cicho, Towmo Chadisjanie. Naprawdę cicho. Bo to nie potrwa już długo. Wkrótce nastąpi ten moment. A wtedy… gdy twoje światła stopniowo będą gasnąć… opowiem ci baśń.
- Jaką baśń, meddach?
- Baśń o myśli ostatniej. A zacznę tak: Była kiedyś ostatnia myśl. I myśl ta siedziała ukryta w ostatnim krzyku trwogi.”
Edgar Hilsenrath – baśń o myśli ostatniej

w tym temacie, szczególnie polecane: