Digart. Dokładni tak, denerwuje mnie Digart.

Jakiś czas temu uważałam, że to jedna z najlepszych rzeczy jaka może mnie spotkać… dołączenie do grona artystów. Tak, to było naprawdę coś. Jednak oglądanie tego portalu z zewnątrz nie daje o nim równie dobrego wyobrażenia co dołączanie do społeczności. Zatem dołączyłam i co? Byłam przerażona. W niecałe pięć minut zniknęłam z listy nowych użytkowników wypchnięta przez cały zastęp kolejnych. To jeszcze nie było takie straszne, jedynie, przerażające, że możliwy jest tak szybki przyrost nowych użytkowników.

Nadszedł również czas na dodanie pierwszego digarta. Nie było to nic wartego jakiejś specjalnej uwagi, więc bałam się, że wstawiając to narażę się na bardzo ostrą krytykę, ale przecież tego właśnie chciałam – dołączyć do grona najlepszych, żeby dzięki nim, ich konstruktywnym komentarzom, szlifować swoje umiejętności.

Zaraz po dodaniu digarta przeskoczyłam na stronę główną żeby podziwiać na niej najświeższe dodane digarty, w tym i moją pracę. Jakież było moje zdziwienie, że…nie zdążyłam. Ilość digartów dodawanych tam każdego dnia musi być iście zatrważająca. W dodatku ..może to pech, ale za każdym razem, gdy zaglądam na digarta, na stronie głównej w nowych pracach szczerzy się albo jakieś dziecko w śpioszkach albo dziewczyna z kilogramem tynku na twarzy. W najgorszym przypadku oba te przypadki przytrafiają się mi jednocześnie….rety, czyżbym pomyliła adres i weszła na naszą klasę?

Już w tym momencie doszłam do wniosku, że to zbyt ogromna społeczność, by znaleźć tu miejsce dla siebie. Nie dawałam jednak do końca za wygraną i zaczęłam przeglądać digarty innych użytkowników.

Prócz wielu, które były na poziomie znalazłam też przesadnie dużo prac poniżej wszelkiej krytyki. To jednak też wcale by nie było takie złe, przecież żyjemy, było nie było, w nowym społeczeństwie, gdzie każdy ma dostęp do różnych narzędzi kreowania wirtualnego świata i dostęp do sieci. Każdy może być twórcą…ale tylko teoretycznie, bo mimo to nie każdy ma do tego predyspozycje.

Zdaje się niektórzy o tym jednak nie wiedzą i wstawiają swoje dzieła, które są chyba…prowokacją. Bo jak by to inaczej określić? Proszę sobie wyobrazić pracę przeciętnego czterolatka który rysuje coś w prostym graficznym programie komputerowym a do tego jeszcze należy dodać komentarz z ilością błędów, która jest niemożliwa do popełnienia nawet przez pierwszoklasistę co z kolei wskazuje na to, że istnieje całkiem spore prawdopodobieństwo że tekst jest nieodłączną częścią owej prowokacji. I teraz, wielu oceniło by to co najmniej jako złe, nawet ludzie ze średnim poczuciem estetyki.

Można by zarzucić, że najdroższy obraz, czyli nazywany przez niektórych bohomazem autorstwa Jacksona Pollocka No. 5, (1948) jest niewiele lepszy od tych gniotów zamieszczanych na digarcie. I pewnie wiele osób by tak uczyniło, ale przecież nie każdy musi wiedzieć, dlaczego Jackson Pollock był uznanym artystą.

Co oceniają ludzie komentujący owe bohomazy? Niespotykaną przez nich ujemną wartość estetyczną czy fakt, jak wielkie kontrowersje może to wywołać?

Bez względu jaka by nie była odpowiedź, dochodzę do wniosku, że trzeba poszukać bardziej wymagającego portalu.

…więc czujesz się chory?

                                                          Niezdolny do życia?

                                                       …więc czujesz, że świat jest

                                                                                                Zły?

                                                                                                     Niezrozumiały?

                                                                                                                       Trudny?

Widzisz, to choroba naszych czasów.

Nikt nie nauczył nas żyć.

Wszyscy tylko pokazują jak bardzo

                                                                       Szczęśliwe

                                                                                I

                                                                           Łatwe

Jest ICH życie.

                        Symptomy standardowe.

                        Nie jesteś żadną ciekawostką medyczną.

                        Zwyczajowa ciężkość na sercu i umyśle.

                        Jestestwo ciąży ci potwornie garbiąc twoje plecy.

Świat chce cię zniszczyć?

I nie masz już siły się buntować?

Chowasz się…

            Szukasz więc schronienia w zakamarkach

                                               własnego umysłu.

I budujesz dzień po dniu, mur wokół siebie.

Siedzisz w środku z miną skrzywdzonego dziecka.

 
Za każdym razem, gdy świat cię dotknie,
Ty, z ustami wykrzywionymi w podkówkę,
Kładziesz kolejną cegiełkę na murze
Modląc się tylko bardzo cichutko, by ktoś go zburzył…

                                                                                         zanim będzie za późno…

Spoglądam na świat szeroko otwartymi oczyma…

Jakby zdziwiona.

Przerażona?

Szczęśliwa?

Czasem zszokowana.

Patrząc ukrywam się czasem za swoim wzrokiem.

Ukrywam się w głębi, poza ciałem.

Poza czasem…

Skryta pod nieprzeniknioną taflą szklanych oczu.

będących niczym głębia skuta cienkim lodem…

…nie do przebicia.

Nie zdolna by żyć w „normalnym społeczeństwie”.

Niby wyjęta spod prawa.

Nie zdolna by „normalnie” funkcjonować.

Niby ułomna,

Nie zdolna postrzegać świata „tak jak wszyscy”.

Niby niedorozwinięta.

Świat oczami serca jest tak bardzo intensywny!

Kolory są mocniejsze niż zwykle.

Powietrze pachnie wyraziściej.

Szept staje się krzykiem.

Pyłek zdaje się przytłaczać.

Złe słowo przemienia się w cały ich potok.

Dobro staje się wszechogarniające.

A jakieś ciche anioły stąpają na palcach tuż za plecami.

Ich zimny oddech czuć na karku w każdej sekundzie życia.

Zimne dłonie kierują mym wzrokiem i podtykają lupę pod nos, bym widziała wyraźniej.

Dokładniej.

Z bardzo bliska.

Świat oczami serca potrafi boleć.

Dziwne, że od tego bólu się nie umiara…

a bynajmniej nie zawsze.

Człowiek.

Człowiek!

Cóż to za dziwaczne stworzenie?!

Potwór? Potwór!

Ofiara?!

Delikatna istotka, naga, bezbronna. Czym jest człowiek bez swoich dodatków czyniących go silnym?

Przecież to bezbronna naga…

…glista…

Oślizgły w swej złośliwej przebiegłości.

Człowiek!

Tak niewiele potrzeba mu do szczęścia. Otoczony przez kochających go ludzi, posiadający podstawowe dobra i niemający problemów…

Załamuje się, gdy nadchodzi próba.

Człowiek!

Tak łatwo go zabić!

Tak łatwo umiera!

Wystarczy jeden celny strzał, aby 26lat mięśni, kości…zdrowy organizm, wychowany w pocie czoła przez starą matkę, ten silny człowiek, który swoją osobą mógł reprezentować wiele, istota, która mogła wnieść w życie innych coś nowego, coś dobrego…

Umiera…?

Tak łatwo?

Nogi oddzielnie, głowa zatknięta na palu, ręka umaczana w błocie. Gdzieś między kamieniami bruku leży oderwany palec…

W ziemię wsiąkają słodkie krople krwi.

I krew już nie jest życiem.

Śmierć.

Wystarczy przecież…byle co.

Na przykład taki… Potwór żyjący w ludzkim ciele przez wiele lat… Ujawnia się wreszcie by zaatakować i zniszczyć.

Wystarczy błąd w kodzie genetycznym.

Wystarczy o jedno słowo za dużo…

O jedno słowo za mało….

Człowiek! Jednocześnie silny, niepokonany…

POTWÓR ! ! !

Dzierżąc w swym ręku władzę staje się jawnym koszmarem w świecie realnym.

Jak to jest, że człowiek jest zdolny krzywdzić innego człowieka?

Jak to jest, że człowiek potrafi…

MORDOWAĆ?!

Takie okrucieństwo nie spotykane jest wśród żadnych istot zwierzęcych.

Przecież człowiek to…

ISTOTA WYŻSZA!

Człowiek!

Kurwa!

Przebudź się wreszcie!